اطمينان آور نيست ، احتياط واجب آن است كه به أو زكات ندهند . ( مسأله 1868 ) : كسى كه بايد زكات بدهد ، اگر از فقيرى طلبكار باشد مىتواند طلبي را كه از أو دارد ، بابت زكات حساب كند ، چنانچه در معصيت مصرف نكرده باشد . ( مسأله 1869 ) : فقيرى كه مرده ومالش به اندازه قرض أو نيست ، زكات دهنده مىتواند طلبي را كه از أو دارد بابت زكات حساب كند ، بلكه اگر مال أو به اندازه قرضش باشد وورثه قرض أو را ندهند ، يا به جهت ديگر نتواند طلب خود را بگيرد ، نيز مىتواند طلبي را كه از وى دارد ، بابت زكات حساب كند . ( مسأله 1870 ) : چيزى را كه شخص بابت زكات به فقير مىدهد لازم نيست به أو بگويد كه زكات است ، بلكه اگر فقير خجالت بكشد مستحب است مال را به نيت زكات به أو داده ، ولى تصريح به نفى زكات نكند . ( مسأله 1871 ) : اگر به خيال فقير بودن كسى به أو زكات دهد ، سپس بفهمد فقير نبوده ، يا حكم را نمىدانست وبه غير فقير زكات داد كافى نيست . واگر آنچه را به أو داده باقي است بايستى از أو بگيرد وبه مستحق بدهد ، واگر از بين رفته باشد چنانچه گيرنده آن مىدانسته زكات است ، مىتواند عوض آن را از أو بگيرد وبه مستحق بدهد ، واگر نمىدانسته زكات است نمىتواند چيزى از أو بگيرد وبايد از مال خودش زكات را به مستحق بدهد . ( مسأله 1872 ) : بدهكارى كه نمىتواند بدهى خود را بدهد هر چند مخارج سال خود را داشته باشد ، مىتواند براي دادن قرض خود زكات بگيرد ، اگر قرض را در معصيت مصرف نكرده باشد . ( مسأله 1873 ) : اگر به بدهكارى كه نمىتواند بدهى خود را بدهد زكات بپردازد ، سپس بفهمد قرض را در معصيت مصرف كرده ، چنانچه آن بدهكار فقير باشد ، مىتواند آنچه را كه به أو داده بابت زكات حساب كند ، به شرط آن كه آن فقير تائب باشد . ( مسأله 1874 ) : بدهكارى كه در معصيت خرج نكرده ونمى تواند بدهى